സാമുവല്‍ ജോണ്‍സണ്‍ മരിച്ചിട്ടില്ല

ശുശ്രുതന്‍...

ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനെ പോലും അമ്പരപ്പിക്കുന്ന രീതിയില്‍ ശസ്ത്രക്രീയകള്‍ നടത്തിയിരുന്ന മഹാന്‍.ഈ പേര്‌ ഇവിടെ പരാമര്‍ശിക്കാന്‍ ഒരു കാരണക്കാരനുണ്ട്, കേരളത്തിലെ ആധുനിക ശുശ്രുതന്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഡോക്ടര്‍ സാമുവല്‍ ജോണ്‍സണ്‍.കൊല്ലത്തുള്ള പ്രസിദ്ധമായ ഒരു ആശുപത്രിയിലെ സര്‍ജിക്കല്‍ വിഭാഗത്തിന്‍റെ തലവന്‍,എന്‍റെ പ്രീയപ്പെട്ട ഡോക്ടറങ്കിള്‍....

ഞാന്‍ ഡോക്ടറങ്കിളിനെ പരിചയപ്പെടുന്നത് എന്‍റെ എട്ടാം ക്ലാസ്സീലെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞുള്ള അവധിക്കാലത്താണ്.ആ സമയത്ത് മൂക്കില്‍ കൂടി ശ്വസിക്കാന്‍ ഒരു തടസ്സം നേരിടുന്ന പോലത്തെ തോന്നലാണ്‌ എന്നെ അങ്കിളിന്‍റെ പേഷ്യന്‍റാക്കിയത്.അരമണിക്കൂര്‍ നേരം എന്‍റെ മൂക്കിന്‍റെ അകവും പുറവും പല ആംഗിളില്‍ വീക്ഷിച്ചതിനു ശേഷം പുള്ളിക്കാരന്‍ ഒരു ചോദ്യം:
"എത്ര നാളായി ഇത് തുടങ്ങിയട്ട്?"
ഇന്നേക്ക് ഒരു വര്‍ഷവും നാലു മാസവും മൂന്നു ദിവസവും ആയി അങ്കിളേ എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റുമോ?
എന്തൊരു ചോദ്യമോ എന്തോ?
ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
"എന്തായാലും മൂക്കിന്‍റെ അകത്ത് ഒരു വളവുണ്ട്.ഒരു ഓപ്പറേഷന്‍ വേണം" ഡോക്ടറങ്കിളിന്‍റെ കണ്ട് പിടുത്തം.
മൂക്കിനു ഓപ്പറേഷന്‍ വേണമെന്നോ?
അത് നടക്കില്ല.
ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

ഞാന്‍ അങ്ങനെ ഒരു കഠിന തീരുമാനം എടുക്കാന്‍ രണ്ട് കാരണങ്ങളാണ്‌ ഉള്ളത്.
ഒന്ന്:
ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരുപ്പുണ്ടോ അതോ ചത്തോ എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നത് എന്‍റെ മൂക്ക് മുഖാന്തിരമായിരുന്നു.എപ്പോഴെങ്കിലും എനിക്ക് സംശയം വന്നാല്‍ ഞാന്‍ മൂക്കിന്‍റെ താഴെ ഒരു വിരല്‍ വച്ച് നോക്കും.ശ്വാസം വിടുന്നതിന്‍റെ വായു വിരലില്‍ തട്ടിയാല്‍ ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരുപ്പൂണ്ട്,ഇല്ലെങ്കില്‍ ചത്തു.അതായിരുന്നു എന്‍റെ വിശ്വാസം.
ഇനി ഓപ്പറേഷന്‍ കഴിഞ്ഞ് മൂക്കില്‍ കൂടി ശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ലങ്കില്‍ ജീവിച്ചിരുപ്പുണ്ടോ അതോ ചത്തോ എന്ന് എങ്ങനെ ടെസ്റ്റ് ചെയ്യും?
അതായിരുന്നു എന്‍റെ പേടി.
രണ്ട്:
ഓപ്പറേഷന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ മൂക്ക് തുന്നി കെട്ടി വയ്ക്കും ,അപ്പോള്‍ തുമ്മാന്‍ പാടില്ല.തുമ്മിയാല്‍ മൂക്ക് തെറിച്ച് പോകും.തുമ്മിയാല്‍ തെറിക്കുന്ന മൂക്കാണേല്‍ പോട്ടെ എന്ന് ആര്‍ക്ക് വേണേലും പറയാം,പക്ഷേ തെറിക്കുന്ന മൂക്കുള്ളവനാണെങ്കില്‍ എന്ത് ചെയ്യും?
ഇത് എന്‍റെ മറ്റൊരു പേടി.
ഇതെല്ലാം ഓര്‍ത്ത് അവിടിരുന്നു കരഞ്ഞ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചത് ഈ ഡോക്ടറങ്കിളായിരുന്നു:
"മോനൊരു ആണ്‍കുട്ടിയല്ലേ?ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞാലോ?"
അങ്കിള്‍ തന്ന ആ ധൈര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ ഓപ്പറേഷനു സമ്മതിച്ചു.

ഓപ്പറേഷന്‍ ദിവസം..
ആദ്യം അവര്‍ എനിക്ക് അനസ്തേഷ്യ തന്നു.പൂര്‍ണ്ണമായിട്ട് മയങ്ങിയില്ലങ്കിലും ഞാന്‍ ചെറിയ ഒരു മയക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.ഡോക്ടറങ്കിളും കൂട്ടുകാരും എന്‍റെ മൂക്കില്‍ ഫൌണ്ടേഷന്‍ കെട്ടുന്നതായും ഒരു ഫ്ലാറ്റ് പണിയുന്നതായും എനിക്ക് തോന്നി തുടങ്ങി.മൂക്കില്‍ എന്തോക്കെയോ ഒടിക്കുകയും വലിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പോലെ.പതിയെ പതിയെ എല്ലാം ശാന്തമായി.പാതി മയക്കത്തിലായ എന്നെ അവര്‍ എവിടെയോ കിടത്തി.

അങ്ങനെ ഞാന്‍ മയങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നെങ്കിലും ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള ശബ്ദമെല്ലാം എനിക്ക് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.അപ്പോഴാണ്‌ കൂട്ടത്തില്‍ ആരോ ചോദിച്ച ഒരു ചോദ്യം എന്‍റെ കാതില്‍ വീണത്:
"ഡോക്ടര്‍, പേഷ്യന്‍റ്‌ ഇപ്പോഴും മയക്കത്തിലാണ്,എന്താ ചെയ്യുക?"
"എന്ത് ചെയ്യാന്‍?ഈ മയക്കത്തില്‍ നിന്നും ഉണരുന്നതിനു മുമ്പ് യൂട്രസ്സ് റിമൂവ്വ് ചെയ്തേ മതിയാകു" ഡോക്ടറങ്കിളിന്‍റെ മറുപടി.
അതോടെ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി,
എന്‍റെ മയക്കം മാറുന്നതിനു മുമ്പ് എന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ നിന്നും യൂട്രസ്സ് എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന ഏതോ ഒരു ഭാഗം കണ്ടിച്ച് കളയാന്‍ ഡോക്ടറങ്കിള്‍ ആര്‍ക്കോ അനുമതി നല്‍കിയിരിക്കുന്നു.
"അല്ല ഈ യൂട്രസ്സ് റിമൂവല്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍.......പിന്നെ കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ,അപ്പോള്‍ പേഷ്യന്‍റിന്‍റെ സമ്മതം വേണ്ടേ?"
കൂട്ടത്തില്‍ ആരോ ചോദിച്ച ഈ ചോദ്യത്തിനു മറുപടി പറഞ്ഞതും ഡോക്ടറങ്കിള്‍ തന്നെയായിരുന്നു:
"ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ബന്ധുക്കളുടെ സമ്മതം കിട്ടിയാലും മതി"
പൂര്‍ത്തിയായി!!!
കുട്ടികളെ വളര്‍ത്തികൊണ്ട് വരാന്‍ വളരെ കഷ്ടപ്പാടാണ്‌ എന്ന മനോഭാവമാണ്‌ എന്‍റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും.അത് കൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടാവാതിരിക്കാന്‍ യൂട്രസ്സ് റിമൂവ്വ് ചെയ്യണം എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അവര്‍ സമ്മതിക്കും.കാരണം സ്വന്തം മകന്‍ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുകയില്ലല്ലോ?
ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ എനിക്ക് കരച്ചില്‍ വന്നു.
പക്ഷേ എന്ത് ചെയ്യാന്‍?
ബോധം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ബോധം കെട്ട് വീഴാമായിരുന്നു.ഇതിപ്പോള്‍ ആള്‍റെഡി ബോധം കെട്ട് കിടക്കുകയല്ലേ?
പാവം ഞാന്‍,വീണ്ടും മയക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.

പിന്നീട് എപ്പോഴോ പൂര്‍ണ്ണമായും ബോധം വന്നപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി:
ഡോക്ടറങ്കിള്‍ എന്നെ ചതിച്ചു!!!
മൂക്ക് നേരെയാക്കാം എന്നു പറഞ്ഞ് എന്നെ മയക്കി കിടത്തി അങ്ങേര്‌ എന്‍റെ യൂട്രസ്സ് റിമൂവ്വ് ചെയ്തു!!
ഇനി എനിക്ക് കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടാകില്ല!!
ഈ സംഭവങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം എന്‍റെ അച്ഛനും അമ്മയും സമ്മതം മൂളി!!
കൊലച്ചതി!!!!

ചതിയുടെ ആഴം മനസ്സിലാക്കിയ ഞാന്‍ പൊട്ടിക്കരയാന്‍ തുടങ്ങി.അത് കണ്ട് കൊണ്ടാണ്‌ ഡോക്ടറങ്കിളും അച്ഛനും അമ്മയും കുറെ നേഴ്സുമാരും ആ മുറിയിലേക്ക് വന്നത്.കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്‍റെ അടുത്ത് വന്ന് ഡോക്ടറങ്കിള്‍ ചോദിച്ചു:
"എന്താ മനു?എന്ത് പറ്റി?"
ദുഷ്ടന്‍!!
എല്ലാം കണ്ടിച്ച് കളഞ്ഞിട്ട് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം കേട്ടില്ലേ??
എന്ത് പറ്റിയെന്ന്?ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ എന്ത് പറ്റാന്‍???
ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്ന് വീണ്ടും കരഞ്ഞു.
ഞാന്‍ കരച്ചില്‍ നിര്‍ത്താത്തത് കണ്ട് അമ്മ അടുത്ത് വന്ന് എന്നെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു,എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു:
"എന്തായാലും നമുക്ക് സമാധാനമുണ്ടാക്കാം,മോന്‍ കരയാതെ ഇരിക്ക്"
എങ്ങനെ സമാധാനം ഉണ്ടാക്കാനാ അമ്മേ???
എല്ലാം പോയില്ലേ???
"ശരിക്കും എന്താ പറ്റിയത്?" വീണ്ടും ഡോക്ടറങ്കിള്‍.
അതോടെ എന്‍റെ സകല കണ്ട്രോളും പോയി.ഡോക്ടറങ്കിള്‍ എന്നുള്ള ബഹുമാനം എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ഞാന്‍ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു:
"താനെന്തിനാ എന്‍റെ യൂട്രസ്സ് റിമൂവ്വ് ചെയ്തത്?"
നെഞ്ചും വിരിച്ച് നിന്ന് എന്നോട് ചോദ്യം ചോദിച്ച ഡോക്ടറങ്കിള്‍ ,എന്‍റെ മറുചോദ്യം കേട്ടതോടെ 'കര്‍ത്താവേ' എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കട്ടിലില്‍ ഒറ്റ ഇരുപ്പ്.എന്നെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചിരുന്ന അമ്മ ഞെട്ടി രണ്ടടി പുറകോട്ട് ചാടി.അച്ഛനും മറ്റ് നേഴസുംമാരും കരയണോ,ചിരിക്കണോ അതോ നെഞ്ചത്തടിച്ച് നിലവിളിക്കണോ എന്ന മട്ടില്‍ പരസ്പരം നോക്കി.എന്തിനേറെ പറയുന്നു അപ്പുറത്തെ മുറിയില്‍ ചാകാന്‍ കിടന്ന ഒരു രോഗി ഈ ചോദ്യം കേട്ടതും എഴുന്നേറ്റ് ഓടി.
രംഗം ഒന്നു ശാന്തമായപ്പോള്‍ അവര്‍ എനിക്ക് വിശദീകരിച്ച് തന്നു,യൂട്രസ്സ് എന്നാല്‍ സ്ത്രീകളുടെ ഗര്‍ഭവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പാത്രമാണെന്ന്,ആമാശയം പോലെ ഒരു ശരീര ഭാഗം,
അതായത് ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു ഗര്‍ഭാശയം.

അന്നത്തെ ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം ഞാനും ഡോക്ടറങ്കിളും മാനസികമായി വളരെ അടുത്തു.ഓപ്പറേഷന്‍ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടില്‍ എത്തിയിട്ടും ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം ഫോണിലൂടെ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു.പിന്നെ പിന്നെ ഫോണ്‍ വിളികള്‍ക്കിടയിലുള്ള ഗ്യാപ്പ് കൂടി കൂടി വന്നു.പിന്നെയും ഒരു ഏഴ് വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ഒരു ജനുവരിയില്‍ എനിക്ക് അങ്കിളിന്‍റെ ഒരു കത്ത് കിട്ടി.അങ്കിളിന്‍റെ അറുപതാം പിറന്നാളാണ്‌ ആ പതിനാലിനെന്നും,ഞാന്‍ ചെല്ലണമെന്നും ആയിരുന്നു കത്തിന്‍റെ ഉള്ളടക്കം.കത്തില്‍ കൊല്ലത്തെ അഡ്രസ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പഠിത്തത്തിന്‍റെ തിരക്ക് കാരണം എനിക്ക് അന്ന് പോകാന്‍ പറ്റിയില്ല.

രണ്ട് മൂന്നു മാസത്തിനു ശേഷം ഒരു വെളുപ്പാന്‍ കാലത്ത് എന്നെ ഉണര്‍ത്തിയത് സതീശന്‍റെ ഫോണായിരുന്നു,ഞാനും അങ്കിളും തമ്മിലുള്ള റിലേഷന്‍ അറിയാവുന്ന സതീഷ് ചന്ദ്രന്‍റെ ഫോണ്‍:
"അളിയാ,ഒരു ബാഡ് ന്യൂസ്സ്."
"എന്താടാ?"
"ഇന്നലെ രാത്രിയില്‍ സാമുവല്‍ ഡോക്ടര്‍ മരിച്ചു,ഹാര്‍ട്ട് അറ്റാക്കായിരുന്നു.ഇന്ന് രാവിലെ പതിനൊന്നിനാണ്‌ ശവസംസ്ക്കാരം"
ഞാന്‍ തകര്‍ന്നു പോയി.
എന്നെ കാണണം എന്ന പുള്ളിക്കാരന്‍റെ ആഗ്രഹം സാധിച്ച് കൊടുക്കാന്‍ പറ്റാത്തതായിരുന്നു എന്നെ ഏറെ വേദനിപ്പിച്ചത്.
നമ്മളോട് അടുപ്പമുള്ള ചിലര്‍ മരിച്ചാല്‍ അത് നമ്മുടെ മനസ്സ് ഉള്‍കൊണ്ടു എന്ന് വരില്ല,ആ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഉള്‍കൊള്ളണമെങ്കില്‍ ശവസംസ്ക്കാരം നേരിട്ട് കാണണം.അതിനാലാണ്‌ ഞാന്‍ അന്ന് കൊല്ലത്തുള്ള അങ്കിളിന്‍റെ വീട്ടില്‍ പോയത്.കായംകുളത്തുള്ള ഒരു പൂക്കടയില്‍ നിന്നും വലിയ ഒരു റീത്തും വാങ്ങി,'പ്രിയപ്പെട്ട ഡോക്ടറങ്കിളിന്' എന്ന ലേബലും ഒട്ടിച്ചു എന്‍റെ കാറിലായിരുന്നു ഞാന്‍ അങ്കിളിന്‍റെ വീട്ടിലെത്തിയത്.

അങ്കിളിന്‍റെ ശവശരീരം കണ്ട ശേഷം നാലു നെഞ്ചത്ത് അടിയും ഒരു 'അയ്യോ' വിളിയും വേണം എന്ന് പ്ലാന്‍ ചെയ്ത് ആ വീട്ടില്‍ ചെന്ന എന്നെ എതിരേറ്റത് സാക്ഷാല്‍ ഡോക്ടര്‍ സാമുവല്‍ ജോണ്‍സണ്‍ തന്നെയായിരുന്നു.രാവിലെ ഒരുത്തന്‍ റീത്തും കൊണ്ട് വീട്ടില്‍ വന്നത് കണ്ടിട്ടാകണം അങ്കിള്‍ ഒന്നു ഞെട്ടി.എന്താ സംഭവിച്ചത് എന്ന് മനസ്സിലാകാത്ത ഞാന്‍ വിറച്ച് വിറച്ച് ചോദിച്ചു:
"അങ്കിള്‍ ചത്തില്ലേ?"
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം, പണ്ട് കേട്ടതിനെക്കാള്‍ വൃത്തികെട്ട ഒരു ചോദ്യം കേട്ട അങ്കിള്‍ എന്‍റെ മുഖത്ത് അമ്പരന്ന് നോക്കി.പിന്നിട് എന്നില്‍ നിന്നും സത്യാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ച് കൊണ്ട് പുള്ളിക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു:
"എടാ ഇന്ന് ഏപ്രില്‍ ഒന്നാ,നിന്നെ അവന്‍ ഫൂളാക്കിയതാ"
ഠിം!!!
കൊണ്ട് വന്ന റീത്തെടുത്ത് നെഞ്ചത്തോട്ട് വച്ച് അവിടെ തന്നെ മലര്‍ന്ന് കിടക്കാന്‍ തോന്നിയ നിമിഷം.
തകര്‍ന്ന് തരിപ്പണമായി നിന്ന എന്നെ അങ്കിള്‍ തന്‍റെ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി:
"ഇവനാ മനു,പണ്ട് ഇവന്‍റെ യൂട്രസ്സാ ഞാന്‍ റിമൂവ്വ് ചെയ്തത്"
കാലമാടന്‍!!!
ശവത്തെ കുത്തുന്നത് കണ്ടില്ലേ?
എന്‍റെ കൈയ്യില്‍ റീത്ത് കണ്ടിട്ടാകണം ആന്‍റി അമ്പരന്ന് ചോദിച്ചു:
"എന്താ റീത്തുമായി?"
'ഓ..വെറുതെ,അങ്കിളോ ആന്‍റിയോ ചത്തോ എന്നറിയാന്‍ വന്നതാ' എന്ന് മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാന്‍ തിരികെ നടന്നു.
ഇനി സതീശനെ ഒന്നു കാണണം.അവന്‍റെ കരണക്കുറ്റിക്ക് ഒന്നു പൊട്ടിച്ചിട്ട് പറയണം,
സാമുവല്‍ ജോണ്‍സണ്‍ മരിച്ചിട്ടില്ലന്ന്.